Moeder Ganga

Eigenlijk ben ik net iets te laat om jou een pracht 2017 te wensen. Ik was namelijk elders, waarover hieronder meer… Maar ik doe het toch: de ander iets moois wensen is toch altijd fijn? Daarom: een jaar vol lichtpuntjes, (schrijf)plezier en nog veel meer creativiteit gewenst.

Dit beleefde ik rond alle feestdagen:

 

moeder ganga

 

Moeder Ganga

Overal waar ik was, liep u naast me. Soms vlakbij, soms op afstand. Vanuit de Himalaya sluipen we om u heen met de auto, in de stad lopen we aan uw zijde en eten we elke middag op een nieuwe plek met het uitzicht op uw grijsgroene wateren. Dan zachtjes meanderend, dan woest kletterend. Altijd heilig stromend, zonder begin, zonder einde. Alle handel en wandel in en om Rishikesh is op u afgestemd. De tempels liggen aan uw voeten. Overal mensen die bij u bidden en voor u zingen. Daar wordt iemand gedoopt, daar een offer aan u gebracht met bloemen of kaarsen. In de verte een lijkverbranding. Zo’n honderd meter verderop wassen wij onze voeten en zonden schoon. Ondertussen wordt er gegild vanuit de boten vol rafters.

Elke ochtend loop ik vanuit het hotel naar u toe. Voorbij de huizen, de hutjes, de tentjes. Voorbij de zwerfhonden, de varkens en natuurlijk de heilige koeien. Voorbij de winkeltjes met groenten, pinda’s en zakjes snoep. Voorbij de fietsers, brommers en toeterende tuk-tuks die steeds stoppen om te vragen of ik een lift nodig heb. Voorbij het beeld van Shiva, die een klein tempeltje aan de weg siert. Voorbij de dam, die u stopt en leidt. Daar te zitten, met al mijn duizenden gedachten. Duizend stappen van meditatie vandaan. En toch het gevoel hebben lichter te worden. Eén te zijn. Volkomen vrij. Daar in uw schoot. Ik had er voor eeuwig willen blijven.

Het papier als spiegel

Schrijven laat zien wat er in je leeft, wat er onder de oppervlakte aanwezig is en wat in beweging gezet wil worden. Ook voor mij zelf werd de kracht van het schrijven weer heel tastbaar, toen ik een portret maakte van een oude vriend die afgelopen november stierf.

In een paar minuten verscheen op papier wat deze leermeester zo bijzonder maakte voor mij: zijn grote rust waarin het zo prettig toeven was, het vertrouwen dat hij uitstraalde, en bovenal zijn vermogen om zonder oordeel te luisteren.

Schrijven maakt bewust! Van mensen, gebeurtenissen, processen, talenten, verlangens en gevoelens die gekend willen worden. En schrijven zorgde ervoor dat ik hem nog meer ben gaan waarderen. Dag lieve Jac.

 

 

Foto: Marry van Veldhuijsen, Henschotermeer, december 2014

Sprookjesfiguurzagen

Dag verlopen verlangens

dag vooringeplaatjesheid

dag starrigdom en verheerlijkzin

 

ik ga sprookjesfiguurzagen

luchtkastelen doorprikken

de ontwaakvlam opstoken 

 

beide voeten op de grond

om buiten de lijntjes

te kunnen kleuren.

 

Foutje, bedankt

 

 

Foutje gemaakt

U zegt?

Foutje gemaakt vandaag

Ernstig?

Tja, zou kunnen

Een ja of nee graag

Ik twijfel

Ik wilde helpen

En dat was op zich gewenst

Maar ik was wat pro-actief

Een gevoel van ongepast gedrag bekroop me

En daarom bedacht ik me op het laatste moment

Maar in plaats van naar het rode kruis te bewegen

Liep m’n muis naar verzenden

 

Een Freudiaanse vertyp-ing?

Tja

Eerst was er de hoogmoed

En nu de val

een foutje dus

Wat zal de klant ervan vinden?

Het is nog stil aan de andere kant

Wat het ergste is dat kan gebeuren?

Dat ik iemand nodeloos heb gekwetst

Oh ja, en minder nobel:

dat ik afgewezen word

beide liggen zwaar op de maag

maar nu komt het

vlak voor het zwarte gat daagde het me:

Laat ik maar lief zijn voor mezelf

Het kan niet meer zo zijn

Dat ik me pas weer oke voel

Als de ander hiervoor ‘toestemming’ heeft gegeven

en zo komt het dat ik vandaag

aardig heb kunnen wegblijven

Uit het diepe spoor, het ingesleten patroon

Waarin staat gekerfd:

Ik ben een slecht mens

En dat is dan toch weer winst

Ik mag mens zijn

En morgen weer iets meer

En zoals mijn Reiki-lerares altijd zegt:

‘Bijna alles kun je corrigeren’

Ik kan niet wachten

 

 

Meedoen aan dit 365 dagen project?

[Lees meer…]

Geluk

geluk stroomt

Foto: Stephanie Dumoulin

 

Van donderdagavond tot gisteravond ben ik op retraite geweest met de bewustzijns- en mediatiegroep, waarvan ik deel uitmaak. Wat een rust, ontspanning en geluk heb ik ervaren tijdens deze dagen. En wat is mijn blik dan anders: zoveel ruimer en zonniger. En dat terwijl ik me over het algemeen best heel fleurig voel. Daarom vandaag een elfje over deze indrukken. Hierna zal ik mijn serie over beestjes en auto’s vervolgen 🙂 .

 

 

Geluk

het stroomt

en zoekt verbinding

ik zie het licht en

zwem!

 

 

Een eigenwijs elfje is dit. Met een woord te veel. Heerlijk toch?!

 

Meedoen aan dit 365 dagen project?

Lees meer op pagina 2 [Lees meer…]