Een vredesoffensief

Illustratie: Pleun

 

Wat wens ik de ander nu het liefst toe voor de feestdagen en het nieuwe jaar? Deze vraag heb ik een paar dagen meegenomen, naar binnen, naar buiten. En zo kwam ik uit bij vrede. Waar vrede is, is liefde, heb ik ervaren. Vrede is rust, is oké zijn met wie je (niet) bent en waar je je ( niet) bevindt in het leven. Vrede is overzicht hebben. Een goede lichamelijke gezondheid is zonder vrede lang zoveel niet waard als met. Een slechte gezondheid is beter te dragen wanneer je vrede ervaart… En als ik soms ergens naar verlang tijdens het avondeten met pubers, is het… vrede. Als ik naar het nieuws kijk: vrede. Ook vraag ik me geregeld af welke beslissingen onze wereldleiders zouden nemen als zij in vrede waren met hun zuiverste zelf.
Vrede is pure ontspanning. Zeker als er eerder vuurwerk is geweest tussen mensen. Vrede is een weldaad, een werkwoord. Een toestand om steeds weer naar toe te bewegen. Nadat ik twee jaar geleden India had bezocht, viel mij pas goed op hoe vaak ik ontevreden was, een rupsje nooitgenoeg. Waar ik me overigens ook nog voor schaamde, met als gevolg nog minder vrede. India maakt licht en duister meer zichtbaar, had mijn geestelijk leraar al gewaarschuwd. En zo begon ik mijn eigen vredesoffensief.
Ik merkte dat het deels een gewoonte was om in de ontevreden-modus te zitten. Ik kwam erachter dat ik teveel keek naar wat er niet was (niet genoeg aandacht, bevestiging, harmonie). Ik richtte mijn blik hiermee de verkeerde kant op. Loslaten was wat nodig was. Het loslaten van verlangens en verwachtingen die borg staan voor teleurstellingen. Ook realiseerde ik me dat ik mijn vinger te vaak naar anderen wijs als er iets niet goed gaat. Keek ik wéér de verkeerde kant op. Het valt ook niet mee om in de eigen spiegel te kijken! Maar het loont wel: dit bij mijzelf blijven, het naar binnen luisteren. Het maakt krachtig en zorgt ervoor dat ik zelf aan het roer sta (=vredesmacht :). Vrede is daarom voor mij ook dankbaarheid en vreugde. Ik ben steeds meer blij met mezelf en mijn omgeving. Met mijn hele leven!
Daarom wens ik jou en mij (meer) VREDE!
Bijna vertrek ik weer naar India. Ben benieuwd wat er nu gaat schuren/glans behoeft…

Moeder Ganga

Eigenlijk ben ik net iets te laat om jou een pracht 2017 te wensen. Ik was namelijk elders, waarover hieronder meer… Maar ik doe het toch: de ander iets moois wensen is toch altijd fijn? Daarom: een jaar vol lichtpuntjes, (schrijf)plezier en nog veel meer creativiteit gewenst.

Dit beleefde ik rond alle feestdagen:

 

moeder ganga

 

Moeder Ganga

Overal waar ik was, liep u naast me. Soms vlakbij, soms op afstand. Vanuit de Himalaya sluipen we om u heen met de auto, in de stad lopen we aan uw zijde en eten we elke middag op een nieuwe plek met het uitzicht op uw grijsgroene wateren. Dan zachtjes meanderend, dan woest kletterend. Altijd heilig stromend, zonder begin, zonder einde. Alle handel en wandel in en om Rishikesh is op u afgestemd. De tempels liggen aan uw voeten. Overal mensen die bij u bidden en voor u zingen. Daar wordt iemand gedoopt, daar een offer aan u gebracht met bloemen of kaarsen. In de verte een lijkverbranding. Zo’n honderd meter verderop wassen wij onze voeten en zonden schoon. Ondertussen wordt er gegild vanuit de boten vol rafters.

Elke ochtend loop ik vanuit het hotel naar u toe. Voorbij de huizen, de hutjes, de tentjes. Voorbij de zwerfhonden, de varkens en natuurlijk de heilige koeien. Voorbij de winkeltjes met groenten, pinda’s en zakjes snoep. Voorbij de fietsers, brommers en toeterende tuk-tuks die steeds stoppen om te vragen of ik een lift nodig heb. Voorbij het beeld van Shiva, die een klein tempeltje aan de weg siert. Voorbij de dam, die u stopt en leidt. Daar te zitten, met al mijn duizenden gedachten. Duizend stappen van meditatie vandaan. En toch het gevoel hebben lichter te worden. Eén te zijn. Volkomen vrij. Daar in uw schoot. Ik had er voor eeuwig willen blijven.

Piek in 2014

Piek

in 2014

in liefhebben,

geven en vertrouwen,

in acceptatie- en veerkracht.

Dat het je goed mag gaan in 2014

dat je steeds bij jezelf op verhaal mag komen,

dat je het fijn mag hebben met de mensen om je heen,

en dat je mag stralen als het mooiste lichtje in de kerstboom.

sierlijk geworteld

  in moeder aarde

 

 

Wil je weten wat mijn plannen zijn voor 2014?

Meld je dan aan voor de Bijzondere Verhalen-nieuwsbrief vol huisvlijt, schrijfmogelijkheden en schrijfinspiratie: http://eepurl.com/KG4YL

 

 

 

Schrijfgroep

Een elfje over vanavond…

Schrijfgroep

Laatste keer

Van dit jaar

Samen spelen, samen delen

Dankbaar!

en een rondeel…

Schrijven is…

samen vuurtjes stoken op papier

en je warmen aan de woorden

schrijven is

thuiskomen bij jezelf

spelend jouw verhaal sprokkelen

vuurtjes stoken op papier

dat is samen schrijven

‘Dit is mijn verhaal’

Dit is zijn verhaal

Stralend middelpunt. Op weg naar liefde en vrede. In Leersum is hij nu, zijn vierde AZC in Nederland, een land dat voelt als zijn moeder. Een land, waar hij kan zijn wie hij is: een MENS, ongeacht afkomst, sekse, religieuze overtuiging. Toen hij hier net was, zag hij hoe Nederlandse vrijwilligers maaltijden serveerden aan vluchtelingen, hoe ze tafels opruimden, de eetzaal schoonmaakten. Voor hem, voor zijn medevluchtelingen. Het stof van de samenleving in andere landen. ‘Hoe kan ik helpen?’, dacht hij. Hij begon de tafel waaraan hij at, af te ruimen. ‘Of hij wel goed bij zijn hoofd is’, vroegen zijn tafelgenoten. ‘Een man uit zijn land doet dat niet.’ ‘Zelfs dieren ruimen achter zichzelf op als ze hebben gegeten’, vertelde hij hen. ‘Doe iets terug voor deze aardige mensen, die ons zo ruimhartig ontvangen.’ En hij vertelde hen over de gevluchte mensen uit zijn dorp. Hoe zij in tentenkampen in buurlanden terecht kwamen. Ze dienden op de grond te slapen, kregen niet eens een deken. Meisjes van twaalf werden er misbruikt. Deze dorpelingen keerden terug naar huis. Stierven liever op hun eigen plek dan in deze omstandigheden te moeten leven. En hij, hij vluchtte uiteindelijk naar Nederland.

Zwerfvuil opruimen

Zijn familie liet hij achter, net als al zijn bezittingen. Rijker dan ooit voelt hij zich nu. In eerste instantie weigerde hij zijn wekelijkse toelage van een paar tientjes, die de Nederlandse staat hem gaf. ‘Ik wil er voor werken’, vertelde hij de ambtenaar. ‘Laat me schoonmaken, oude mensen helpen, kinderen verzorgen.’ Maar dat paste niet in het systeem. En daarom kijkt hij zelf waar hij van dienst kan zijn. in Leersum begon hij zwerfvuil op te ruimen op en rond het AZC. Al snel kreeg hij gezelschap. Inmiddels hebben ze het terrein uitgebreid naar Doorn. Met 20 mensen zijn ze nu. En aan iedereen die het horen wil, vertelt hij over liefde en vrede, HET medicijn tegen wrok, haat en onrust. Laten we samen mens zijn en iets voor elkaar betekenen.

Met hem en met vele anderen heb ik de afgelopen maanden mogen schrijven onder de vleugel van Stichting De Vrolijkheid. Want ook elke asielzoeker heeft een uniek eigen verhaal. Over anders kijken gesproken. Vind je het leuk om over hun verleden, heden en toekomstdromen te lezen? Hun foto’s te zien?

 

Expositie ‘Dit is mijn verhaal’:

Duur: 14 november t/m 21 december 2013,

Presentatie magazine: donderdag 14 november, 19.30 uur

Plaats: in de Cantina van Cultuurhuis Doorn

Adres: Kerkplein 2,3941 HV Doorn