Een vredesoffensief

Illustratie: Pleun

 

Wat wens ik de ander nu het liefst toe voor de feestdagen en het nieuwe jaar? Deze vraag heb ik een paar dagen meegenomen, naar binnen, naar buiten. En zo kwam ik uit bij vrede. Waar vrede is, is liefde, heb ik ervaren. Vrede is rust, is oké zijn met wie je (niet) bent en waar je je ( niet) bevindt in het leven. Vrede is overzicht hebben. Een goede lichamelijke gezondheid is zonder vrede lang zoveel niet waard als met. Een slechte gezondheid is beter te dragen wanneer je vrede ervaart… En als ik soms ergens naar verlang tijdens het avondeten met pubers, is het… vrede. Als ik naar het nieuws kijk: vrede. Ook vraag ik me geregeld af welke beslissingen onze wereldleiders zouden nemen als zij in vrede waren met hun zuiverste zelf.
Vrede is pure ontspanning. Zeker als er eerder vuurwerk is geweest tussen mensen. Vrede is een weldaad, een werkwoord. Een toestand om steeds weer naar toe te bewegen. Nadat ik twee jaar geleden India had bezocht, viel mij pas goed op hoe vaak ik ontevreden was, een rupsje nooitgenoeg. Waar ik me overigens ook nog voor schaamde, met als gevolg nog minder vrede. India maakt licht en duister meer zichtbaar, had mijn geestelijk leraar al gewaarschuwd. En zo begon ik mijn eigen vredesoffensief.
Ik merkte dat het deels een gewoonte was om in de ontevreden-modus te zitten. Ik kwam erachter dat ik teveel keek naar wat er niet was (niet genoeg aandacht, bevestiging, harmonie). Ik richtte mijn blik hiermee de verkeerde kant op. Loslaten was wat nodig was. Het loslaten van verlangens en verwachtingen die borg staan voor teleurstellingen. Ook realiseerde ik me dat ik mijn vinger te vaak naar anderen wijs als er iets niet goed gaat. Keek ik wéér de verkeerde kant op. Het valt ook niet mee om in de eigen spiegel te kijken! Maar het loont wel: dit bij mijzelf blijven, het naar binnen luisteren. Het maakt krachtig en zorgt ervoor dat ik zelf aan het roer sta (=vredesmacht :). Vrede is daarom voor mij ook dankbaarheid en vreugde. Ik ben steeds meer blij met mezelf en mijn omgeving. Met mijn hele leven!
Daarom wens ik jou en mij (meer) VREDE!
Bijna vertrek ik weer naar India. Ben benieuwd wat er nu gaat schuren/glans behoeft…

Aanwezig zijn

bron: Flow Magazine

bron: Flow Magazine

 

In het hier en nu leven, is een voorwaarde voor het anders kijken. En juist dit aanwezig zijn, is voor mij een (levens)grote uitdaging. Vaker ben ik weggevlogen op een van m’n denkwolken of doe ik twee dingen tegelijk. Geregeld moeten de kinderen me drie keer roepen, voordat ik hen hoor; eet ik, terwijl ik werk; of laatst nog: meander ik tijdens het koken weg naar een moeilijk gesprek dat mijn vriendin met een buurvrouw heeft gevoerd (!).

Gedachitaal

Ik hoor mezelf ook steeds dingen zeggen die ik niet bedoel: ‘Eet even je sokken op’ tegen de kinderen of ‘Kunt u me doorverbinden met de burgemeester?’, terwijl ik de wethouder mocht interviewen. Maar de meeste tijd besteed ik ‘gedachitaal’ aan mijn kilometerslange things to do-lijst. Ben ik met de toekomst bezig, terwijl je alleen in het nu kunt handelen. Dat kan anders! Wie afwezig is, neemt eigenlijk nergens deel aan. Gedachten zorgen er bovendien voor dat ik in mijn hoofd ben in plaats van mijn hart: daar waar ik toch echt wil zijn.