Moeder Ganga

Eigenlijk ben ik net iets te laat om jou een pracht 2017 te wensen. Ik was namelijk elders, waarover hieronder meer… Maar ik doe het toch: de ander iets moois wensen is toch altijd fijn? Daarom: een jaar vol lichtpuntjes, (schrijf)plezier en nog veel meer creativiteit gewenst.

Dit beleefde ik rond alle feestdagen:

 

moeder ganga

 

Moeder Ganga

Overal waar ik was, liep u naast me. Soms vlakbij, soms op afstand. Vanuit de Himalaya sluipen we om u heen met de auto, in de stad lopen we aan uw zijde en eten we elke middag op een nieuwe plek met het uitzicht op uw grijsgroene wateren. Dan zachtjes meanderend, dan woest kletterend. Altijd heilig stromend, zonder begin, zonder einde. Alle handel en wandel in en om Rishikesh is op u afgestemd. De tempels liggen aan uw voeten. Overal mensen die bij u bidden en voor u zingen. Daar wordt iemand gedoopt, daar een offer aan u gebracht met bloemen of kaarsen. In de verte een lijkverbranding. Zo’n honderd meter verderop wassen wij onze voeten en zonden schoon. Ondertussen wordt er gegild vanuit de boten vol rafters.

Elke ochtend loop ik vanuit het hotel naar u toe. Voorbij de huizen, de hutjes, de tentjes. Voorbij de zwerfhonden, de varkens en natuurlijk de heilige koeien. Voorbij de winkeltjes met groenten, pinda’s en zakjes snoep. Voorbij de fietsers, brommers en toeterende tuk-tuks die steeds stoppen om te vragen of ik een lift nodig heb. Voorbij het beeld van Shiva, die een klein tempeltje aan de weg siert. Voorbij de dam, die u stopt en leidt. Daar te zitten, met al mijn duizenden gedachten. Duizend stappen van meditatie vandaan. En toch het gevoel hebben lichter te worden. Eén te zijn. Volkomen vrij. Daar in uw schoot. Ik had er voor eeuwig willen blijven.

Eerste boekrecensie binnen!

De eerste boekrecensie is binnen, en wat voor één! Recensent, tekstschrijver en communicatieadviseur Hanneke Tinor-Centi noemt Hoe overleef ik mijn dood? Een boek over lijden een “diep rakend en taboedoorbrekend boek”. Ook schrijft ze: “Gebruikmakend van een zeer passende, respectvolle en zorgvuldige schrijfstijl verkent Van Veldhuijsen de belangrijke vragen die ons met regelmaat bezighouden over doodgaan en het vaak bijkomende lijden door middel van verschillende troostrijke, verhelderende en bemoedigende interviews.”

Eveneens mooi om terug te krijgen: “Het pleit overigens voor de auteur dat zij deze levensvragen voorlegt aan mensen met zulke gevarieerde levensovertuigingen.”

En: “Wat mij overigens opvalt is dat er, naast de diverse –soms tegengestelde- overtuigingen ook belangrijke overeenkomsten zijn waarmee mensen naar de dood kijken. Zo blijkt dat voor alle mensen in hun laatste fase de relatie met anderen het belangrijkste is. Ook acceptatie van het onvermijdelijke feit dat het einde nabij is, blijkt heel belangrijk.”

Dankbaar voor deze recensie!

 

Kunstenaarsuitje met de Troubadour

Seizoen afsluiting Schrijfgroep

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Landschap zingen en een echt Schrijftheaterlied maken: zo bracht de Schrijfgroep haar tweejaarlijkse kunstenaarsuitje door. Dit keer had ik een externe kunstenaar uitgenodigd om ons te helpen de creatieve bron te vullen en de innerlijke kunstenaar te voeden. Onder de bezielende leiding van troubadour met de prachtige stem, Boudewijn Hansen, gingen we uit (zinnig) zingen en songwriten! Eerste keren oftewel nieuwe ervaringen zijn goud waard als het gaat om opladen en nieuwe creatieve verbindingen.

 

Het resultaat:

  • een flinke dosis inspiratie
  • samen schrijven, samen delen
  • een heerlijk avondje uit!

 

En dit alles op een prachtplek in Wijk bij Duurstede, aan de dijk, waar na vele nieuwe millimeters regen overdag de zon die avond stralend aanwezig was. We vertoefden er op de veranda, in de boomgaard en rond de vuurton. Samen zingen en samen luisteren naar de mooie liedjes van Boudewijn, een echt samenzijn.

In het Schrijftheaterlied staat verwoord wat schrijven met jou, mij en ons doet. Wat een mooi werk heb ik, he, luister maar….

Bijzonder

Het voelt zo bijzonder om deel te mogen uitmaken van iemands leven. Om werkelijk betrokken te zijn en te mogen helpen wanneer dat nodig is. Die vanzelfsprekendheid, die harte-lijkheid, het welkome gevoel. Vandaag heb ik al weer ongebreideld met jou mogen knuffelen, lopen, tillen, dragen… trappen af, duinen op; op schoot, in de draagzak. Overgave in eigen persoon, of je nu huilt, lacht, eet of slaapt. Zo mooi, zo gaaf. Vier weken oud ben je nu. Je moeder verkeert in permanente staat van vervoering. Het slaaptekort staat haar goed, haar ogen zijn blauwer dan ooit en stralen als bergkristallen. Door jou. Ze had al niet meer op jouw komst gerekend. Haar diepe wens losgelaten. En nu ben je er dan toch en mag ik meedelen in de vreugde. Ja, dat voelt heel bijzonder.

Schrijfgroepschrijfsels

Kunstenaarsuitje 13 juni: op schrijfsafari

korine stiltewandeling

Schrijfinspiratie

Tijdens de stiltewandeling was één van de opdrachten: maak een foto van ‘iets’ dat je aandacht trekt. Gezeten aan de dijk op het terras van de Happy View achter een welverdiende kop thee en een stuk appel/gembertaart kozen wij één foto en schreven hier frank en vrij, oftewel associatief, een tekstje bij. Vervolgens deden we ditzelfde met de foto die de buurman/vrouw had uitverkoren. In max. 12 minuten.
 
Van alle mooie plaatjes koos ik deze foto die op het eerste gezicht wat saai lijkt…
 
IMG_0820

Fear less, hoop more!
 
Als je dan eindelijk de Happy View hebt gevonden, en je stapt het erf op, daar waar de rozen je toewuiven en de rabarber je lenteslaperig groet; daar waar het tuinhout vermoeid oogt en de eettafel lijkt af te glijden naar lagere sferen… sla daar twee keer rechtsaf en laat het rivierenlandschap links liggen. Ga vervolgens meteen weer naar links. En Pas Op! Jaaa, daar zakte je bijna door, he. Mol Cor Constructie is onlangs met pensioen gegaan en zie in deze tijd nog maar eens een jonge Cor te vinden. Nee, de jeugd van tegenwoordig gaat voor hogescholen of voor chillen op olympisch niveau in hun Wi-Fi-gestraalde schuilkelder.

Maar goed, hier, onder de graszoden van de Happy View, vind je het eerste deukje in ons kilometers lange gangenstelsel, dat loopt vanaf het zandstrandje aan het water tot de wortels van vrouw Erna. Wij zijn van een geheime orde: Mollen voor Hoop. Binnenkort treden we in de openbaarheid. Fear less, hoop more, is ons motto! Wij zijn het mollen pesten beu. En jullie maar denken dat het gevaar van het wassende water van boven komt!

Ps: en die leus, die kwam als geroepen, precies op het moment dat de thee bezorgd werd, met eraan de kreet: Fear less, hope more. Een toevalstreffer!

 

IMG_0821

 
Ook schreven we aan de oever van de Rijn een eigen versie van Jan Hanlo’s gedicht ‘Sentimental Journey’:

 

Cristel

 

geef ons een schrift – het krassen van de pen

en alles wat wij haast vergaten

op gaan schrijven

 

o mogen woorden – mogen zinnen

een leven lang aan verhalen

ons doen verdwalen

 

laat ons op reis gaan – laten wij schrijven

en naar elkanders woorden luisteren

steeds opnieuw

 

Korine

laat mij waterklotsen en hangen in de armen van de wind

en loslaten alles wat mij niet dient

als grote golven

 

o mogen schouders – mogen rivierbedden

mijn ankerloze bestaan

omhullen en verwarmen

 

laat mij op reis gaan – laat mij verlaten

en met nieuwe ogen voelen

gedragen door de eeuwigheid

 

 

 

 

 

Kunstenaarsuitje zomer 2013

En zij schreven aan het water

en zij speelden op papier

en zij zwierden met hun pen

hoi-hoi-hoi!- riepen ze alle vier.

Schrijfrgoepen aan het water...

 

 

‘Neem je winterjas mee,’ had ik de Schrijfgroepers enkele dagen ervoor gemaild, want zoals beloofd gingen we deze laatste Schrijfgroepbijeenkomst voor de zomervakantie schrijven op locatie. Al maanden had ik de stenen tafel aan het water in Wijk bij Duurstede op mijn harde en zachte schrijf. Wonder boven wonder troffen we de warmste dag van de grillige maand juni en hadden we zelfs geen vestje nodig toen het al donker begon te worden. Het was er heerlijk schrijven en flaneren. We volgden een deel van de poezieroute, waarbij de in beeld gehouwen gedichten ons inspireerden en de aanleiding vormden voor allerlei schrijfopdrachten.

Zittend op de stadswal begonnen we, onze benen bungelend over de muur en auto’s vol met jonge mannen die rondjes om ons reden… voor ons… dachten we… wisten we zeker…

Daarna liepen we het stadje in en schreven we op het bankje naast de kerk over de rol van tijd in ons bestaan. En tot onze verontwaardiging werden we uitgelachen door jonge meisjes… geen twijfel over mogelijk.

‘Wacht maar tot jullie 40+ zijn’, riepen we nog. ‘En je jezelf opeens terugvindt op een bankje met medeveertigplussers en dat het toppunt vindt van een leuke avond…

Bij het Leuterbankje van Toon Hermans werden we gefotografeerd door vriendelijke voorbijgangers… echt waar (op ons verzoek :)). En ondanks/dankzij al deze opwinding van buitenaf schreven we dat het een lieve lust was. Uiteindelijk stond de stenen tafel geduldig op ons te wachten op deze mooie zomeravond. Picknickkleed erop, lollie erbij om in de stemming te komen voor de laatste opdracht, want voordat we ons waagden aan ons afsluitwijntje en afsluitwatertje schreven we eerst een á la Nijntje-gedicht.

“Wat ziet dit er gezellig uit!”, zei een medeveertigplusser, die langsliep met haar hond. “Ik wens jullie nog een heel fijne avond!”

En dat is gelukt, geen twijfel over mogelijk!

Om je een indruk te geven: hierbij een kleine selectie van deze avond. Andere tekstjes zal ik af en toe meenemen in het 365 dagen project.

 

 

En hier zijn dan vier vrouwen

Die mogen er wel zijn

Ze kunnen heel goed schrijven

En drinken samen wijn

Ze gaan vaak samen pennen

En lezen elkaar voor

Met lachen en met huilen

Altijd een luisterend oor

De een die schrijft heel grappig

De ander vol gevoel

Maar altijd veel waardering

Het is een mooie boel

Korine is de leider

Dat doet ze heel erg goed

Zij weet na al die jaren

Heus hoe je schrijven moet

Nu ist seizoen ten einde

Dat heeft zo moeten zijn

Maar volgend jaar een nieuwe kans

Hoi, hoi, wat is dat fijn!

 

Cristel

Vier vrouwen aan een ronde tafel

Een fles witte wijn, tukkies en een camera

sigaretten verstopt, een glas, een wafel.

’t Is feest, schrijftheater, hoera.

Zie ons hier nu zitten

met een lollie in ons mond

sabbelen we zoete woordjes

de tafel in het rond

Waar Marsman, in steen gehouwen,

zijn woorden uitzaait over het land

zitten wij vier vrouwen samen

gedichten te oogsten met de pen in de hand.

Ha, lekker schrijven met zijn vier,

aan een ronde tafel

langs de oever van de rivier.

Ada

De tijd

…….is een fantastische meid

Leert je de fijne kneepjes

Van hoe je tot in je diepste kern

gelukkig wordt en rust kunt vinden

Leert je dat ouder worden niet erg is

dat de nieuwe rimpels die je ontdekt

tijdloos zijn

Dat je veel angsten kunt laten varen

omdat ze niet nodig zijn

Leven met de tijd

Ze gaat altijd met je mee

en verbindt elke dag

wat je geleerd hebt met wat er nog allemaal te leren is

De tijd is een onmisbare en onverwoestbare meid

 

Ik wou……

…dat deze avond nog heel lang duren zou

Wat een verwennerij

Vertrouwd gezelschap

Fantastische omgeving

Zwoele zomeravond

Een koud glas witte wijn….

Korine bedankt, het is hier superfijn!

 

 Corina

Als je ook zin hebt om deel te nemen aan de Schrijfgroep, ben je vanaf september van harte welkom! We komen ongeveer eens in de drie weken samen op dinsdagavond. Het gaat om zes bijeenkomsten tot de kerstvakantie.