Ode aan het lanterfanten

 ode aan het lanterfanten

 

365 dagen project-Light

 

Ik geef het onmiddellijk toe: ik doe aan een 365 dagen project-light. Want ik schrijf niet elke dag en dat is ook nooit mijn ambitie geweest. Zoveel realiteitszin heb ik net weer wel, want met gezin, werk, huishouden, Reikimasterschap en aanverwante zaken, zijn mijn dagen goed gevuld. Maar de afgelopen maand heb ik het heel bont gemaakt, zelfs voor de lightvariant. Op 29 mei schreef ik mijn laatste blog. Deze ging over het feit dat ik zo moe was… en dat steeds meer zaken me moeite gingen kosten, dingen die ik, wanneer energiek, juist erg leuk vind om te doen. Ja, ik had het gevoel dat er ergens in mij een rood lichtje knipperde.

 

Van een retraite komt een retraite

 

Vlak daarna ging ik op retraite: drieënhalve dag zo een puntig mogelijk zijn. En zo kwam het inzicht dat een tandje terug wenselijk was. Af en toe een paar uur niet werken, maar gewoon zien wat er wil gebeuren. En dat was fijn, want doordat ik onder schooltijd vóór anderen schrijf en in de avonduren geregeld mét anderen schrijf en doordat de kinderen steeds later naar bed gaan, blijft er zo weinig lanterfanttijd over. Maar geen geklaag, dat zeker niet, het was fijn om deze keuze te maken. Want van moe en moeite verzand ik uiteindelijk in het giftige moeten. En dat is weer helemaal uit mijn systeem!

 

De Ode

 

 

Wat blijkt: nog leuker dan een ode te maken, is er een te ontvangen!

Op 2 september stond ik met fotografe Stephanie Dumoulin op Festival Tuin 5 in Zutphen. Samen maakten we ode’s van mensen, oftewel liefkozingen in woord en beeld. Dat je ook een ode voor jezelf kunt laten maken, vonden sommigen een gek idee. ‘Dat doe je toch niet’, hoorden we. Juist wel, vinden wij. Te vaak leggen we de nadruk op wat niet werkt of op hetgeen minder fraai is aan onszelf. Maar mensen zijn ook zo mooi, van binnen en van buiten. Laten we ons daarop richten en onszelf vieren. Met een ode bijvoorbeeld.

Op aandringen van zijn vrouw maakte René zichzelf het hof. Hij trok met Stephanie het weiland in voor “z’n mooiste foto ooit” en vertelde over zichzelf in de rozer dan roze caravan.

 

Dit was zijn reactie:

René: “Wat een mooie ode: hartverwarmend, liefdevol, ontroerend. Heb ik dit verdiend? Ik ben er gewoon stil van. je hebt het prachtig weergegeven. Hier kan ik echt iets mee.”

 

En hij besloot zijn mail met: “Wat een geweldige job hebben jullie. Zo brengen jullie heel veel liefde en positieve energie in de wereld. Ik ben blij en dankbaar dat ik die (roze) drempel ben overgestapt en jullie dit voor mij hebben willen doen.”

 

Het past niet, he, om nu een welles-nietes spelletje in te zetten. Laat ik het er dan maar bij houden dat het maken van de ode’s volgens mij net zo leuk is als het ontvangen. Een dankbare taak bovendien.

 

En zo ziet een ode eruit! Natuurlijk is het ook mogelijk om een ode voor een ander te maken!

 

 

 

 

Ode aan…

 

Oh schone ode,

U bent een geschenk, een liefkozing in woord en beeld. U maakt het grote omarmen mogelijk. Liefde kan door u vloeien, complimenten krijgen handen en voeten, positiviteit wordt de wereld ingebracht. Oh, lieflijk instrument, u leert mij kijken door een bril van verwondering en voedt mij met schoonheid. U maakt elk glas half vol. U geeft waarlijk uitdrukking aan het begrip levens-kunst.

Dank u schone ode, voor het wondermiddel dat u bent!

 

 

Nog leuker dan het maken van een ode, is er een te ontvangen. Lees maar.

 

Meer weten? Neem contact op met Korine: 06 – 498 949 22 of mail naar: info@bijzondereverhalen.nl

Deze ode maakte ik voor vriendin Stephanie. Zij is degene die de mooie foto’s maakt bij de ode’s.