Door het oog van de orkaan

Deze nieuwsbrief stond al klaar in al haar joligheid, toen vrijdagmiddag de orkaan over ons mooie dorp Leersum trok. De kinderen waren God zij dank thuis en ín huis, met elkaar, ik bevond me een dorp verderop, waar de zon rustig scheen. Toen onze zoon me belde dat er overal glas lag en dat de tuin was verwoest, dacht ik eerst dat hij een grapje maakte. Ze hadden twee heel angstige minuten meegemaakt. Samen met mijn vriendin reed ik naar Leersum, waar het dorp al was afgezet. Auto’s lieten we staan, we zetten het op een lopen. Op de hoofdstraat lagen bomen op de straat en op huizen, hulpdiensten reden af en aan. Mensen met de handen voor hun mond. Hoe dichter we in onze buurt kwamen, hoe moeilijker het ging. Op de brede Lomboklaan, met bomen als zuilen en takken als grote, groene bogen, klauterden we over stammen heen, onder takken door. Bomen met kluiten van 5 bij 5 meter lagen overal. Onder een van hen lag een fiets: ‘Dat is mijn fiets’, zei een mevrouw met hond. ‘En mijn auto’, zei de meneer die naast haar stond. Hoe konden zij hier ongedeerd staan? Ik vroeg het me een tel af en daarna door naar de kinderen. Via de tuin en het huis van een buurvrouw hebben we ons een weg gebaand naar ons huis. De ravage was ongelooflijk. Zoon ging op zoek naar ouders en grootouders van vrienden: waren zij oke? Nieuws reist snel.
Overal verschenen hulpdiensten, overal mannen in pakken die informeerden of mensen oke waren, die bomen doorzaagden en de wegen vrij probeerden te maken. Gaslekken werden opgespoord. Gesprekken met buren, over verwoesting, over geluk, over de bomen op de daken, de blauwe lucht waar eens groene takken als slingers uit de hemel hingen. Sommigen overstuur omdat zij er door de krachten van de natuur van overtuigd waren dat hun laatste minuut geslagen had. We gingen binnen aan de slag om te dweilen en op te ruimen. Zelfs in mijn nachtkastje trof ik een doormidden gereten boomblaadje aan.

De straat waaraan ons huis ligt, de ochtend na de orkaan

Dankbaar en verdrietig

In eerste instantie was ik alleen maar blij en dankbaar dat iedereen in orde was, dankbaar voor alle hulp. Voor de buurman die al na een paar minuten in onze tuin had gestaan om te kijken of wij oke waren. Dat er zo weinig gewonden zijn, is voor mij een Godswonder. Maar op zaterdagochtend, wandelend door de straten met de hond, het bos is immers niet meer, voelde ik ook verdriet, over al die natuur die verwoest is, de bomen waar wij zo van houden, de vele vogels die hun nesten missen of er niet meer zijn. Nu de straten leeg waren, was pas goed te zien hoeveel gaten de orkaan had geslagen.
Daarna gingen we buiten ruimen, en kwamen familie en vrienden die de afzetting wisten te trotseren. De werkers arriveerden die de daken en ramen kwamen repareren. Allen konden zij niet geloven wat zij zagen. De situatie was zoveel meer ontluisterend dan wat zij op tv hadden gezien. Er werd met ongekende energie gezaagd, gesjouwd, schoongemaakt, gelachen. De bladeren van de ramen en muren geveegd. Aan het einde van de dag was de de tuin goed begaanbaar. En was ik nog meer doordrongen van het feit dat we ongelooflijk veel geluk hebben gehad. Het had zo anders kunnen aflopen. En dan alle hulp en de lieve berichten van bezorgde mensen. Van onze kinderen die van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat de benen uit hun lijf hebben gelopen. Net als de man, mét zweepslag. ’s Avonds hebben we met de aanwezigen en de buren geproost op de goede afloop. Toen viel op dat we nu opeens veel langer avondzon hebben in onze achtertuin.

TAALGEKLATER TIJDENS LOCK DOWN-schrijf-SESSIES

Van half december tot eind april, drie keer per week van 7.45 tot 8.05 uur, zwierden de matineuze deelnemers op hun papier, zwaaiden met hun pen en zwadderden* door de lock down inspiratie zoom-schrijf heen. We begonnen in steeds wisselende samenstellingen rondom stamgast Pien en eindigden met een vast groepje. We knabbelden in die maanden op woordjes in een olipodriga aan oefeningen langs de tonen van de muziek, de kleuren van de natuur en de kwaliteiten van verfijning. Het huishoudende virus hebben we aan alle kanten besnuffeld en met inkt op de hielen gezeten, net als talloze andere onderwerpen. Zelf heb ik me als hittepetit vastgebeten in het loslaten van mijn meningen. Alsof ik een pup van een week zindelijk probeer(de) te krijgen… Wat ontstond was pruttelend proza, knutterend koeterwaals of atypisch taalgeklater, soms wat kloefkapperig. Zo schreven we, op één akkefietje met de techniek na, om Kerstmis, oud, nieuw en Pasen heen en uitermetuitten vlak voor Koningsdag, omdat de lichten in de gelockdownsizede samenleving voorzichtig op groen gingen. De sociale afstand met taal gedicht. Eind april taalde men naar andere dichterlijke vrijheid, alhoewel er altijd ruimte blijft voor… hunker- en huppelwoorden, voor schrijven.
Dankbaar voor de belangstelling, fijn om met jullie te mogen schrijven.

* Veel van deze en andere fraaie (huppel)woorden heb ik gevonden in het boek Huppel Nederlands van Wim Daniels.

Leiding nemen of ontvangen?

Als ik schrijf wat geschreven wil worden, wat komt er dan? Kan ik me laten leiden? Of is er de oude gewoonte om zelf de touwtjes in handen te willen hebben. Om liever niet in het diepe te springen, om veilig alles bij het oude te houden? Het is een weg, een klim eigenlijk om uit de groef te komen. Een grote tegenstelling: ik wil het dolgraag, maar doe het weinig. Dit is precies waarom het thema sterven me aanspreekt: vanwege de overgave die nodig is om los te kunnen laten. Diep van binnen weet ik dat juist in die overgave de ultieme vrijheid besloten ligt. Ik oefen me, in vertrouwen, in het laten leiden. En jij?

Al schrijvend meer tot je ware zelf komen? Scroll door deze blogs voor schrijfoefeningen of volg eens een workshop of cursus. Of doe het lekker op je eigen manier : )

Covid-19 nodigt uit tot be-ZIN-ning

Covid-19 nodigt uit tot Be-ZIN-ning! Daarom vanaf morgen 7.45 uur een korte, inspirerende Zoom-schrijfsessie om de dag mee te beginnen. Elke woensdag, vrijdag en maandagochtend tot nadere orde kun je hieraan meedoen. Je kunt één x meedoen of alle keren, in pyjama of kerstjurk… Deelname is gratis, als je iets wilt terugdoen, doe dan iets liefs voor een ander. Laten we geven en doorgeven, juist in deze tijd van extremen. En laten we schrijvend nieuwe wegen banen.
Meedoen? Stuur dan een PB, app of mail me (info@bijzondereverhalen.nl), dan stuur ik je de zoom-inloggegevens.

 

beeld Covid-19 nodigt uit tot Be-ZIN-ning

Goede zomer gewenst!

En dan is het alweer zomer. En liggen tumultueuze tijden en grote veranderingen zowel achter ons als voor ons. Gingen we van vermeende controle naar ontzag voor, van meer naar minder, van live naar online, van aanraken naar afstand houden en van altijd onderweg naar hintergarten (als we zo gelukkig waren om deze te hebben)…

Hoe zullen we over tien jaar terugkijken op dit kanteljaar, of over 100 jaar? Ik hoop dat een ieder hierover schrijft, voor zichzelf en voor de nazaten. Ik hoop daarnaast op een nieuw normaal en wens jullie een zomer vol verbinding!

 

Korine

In de Franse Lot, Bente gaat overal mee naar toe