‘Dit is mijn verhaal’

Dit is zijn verhaal

Stralend middelpunt. Op weg naar liefde en vrede. In Leersum is hij nu, zijn vierde AZC in Nederland, een land dat voelt als zijn moeder. Een land, waar hij kan zijn wie hij is: een MENS, ongeacht afkomst, sekse, religieuze overtuiging. Toen hij hier net was, zag hij hoe Nederlandse vrijwilligers maaltijden serveerden aan vluchtelingen, hoe ze tafels opruimden, de eetzaal schoonmaakten. Voor hem, voor zijn medevluchtelingen. Het stof van de samenleving in andere landen. ‘Hoe kan ik helpen?’, dacht hij. Hij begon de tafel waaraan hij at, af te ruimen. ‘Of hij wel goed bij zijn hoofd is’, vroegen zijn tafelgenoten. ‘Een man uit zijn land doet dat niet.’ ‘Zelfs dieren ruimen achter zichzelf op als ze hebben gegeten’, vertelde hij hen. ‘Doe iets terug voor deze aardige mensen, die ons zo ruimhartig ontvangen.’ En hij vertelde hen over de gevluchte mensen uit zijn dorp. Hoe zij in tentenkampen in buurlanden terecht kwamen. Ze dienden op de grond te slapen, kregen niet eens een deken. Meisjes van twaalf werden er misbruikt. Deze dorpelingen keerden terug naar huis. Stierven liever op hun eigen plek dan in deze omstandigheden te moeten leven. En hij, hij vluchtte uiteindelijk naar Nederland.

Zwerfvuil opruimen

Zijn familie liet hij achter, net als al zijn bezittingen. Rijker dan ooit voelt hij zich nu. In eerste instantie weigerde hij zijn wekelijkse toelage van een paar tientjes, die de Nederlandse staat hem gaf. ‘Ik wil er voor werken’, vertelde hij de ambtenaar. ‘Laat me schoonmaken, oude mensen helpen, kinderen verzorgen.’ Maar dat paste niet in het systeem. En daarom kijkt hij zelf waar hij van dienst kan zijn. in Leersum begon hij zwerfvuil op te ruimen op en rond het AZC. Al snel kreeg hij gezelschap. Inmiddels hebben ze het terrein uitgebreid naar Doorn. Met 20 mensen zijn ze nu. En aan iedereen die het horen wil, vertelt hij over liefde en vrede, HET medicijn tegen wrok, haat en onrust. Laten we samen mens zijn en iets voor elkaar betekenen.

Met hem en met vele anderen heb ik de afgelopen maanden mogen schrijven onder de vleugel van Stichting De Vrolijkheid. Want ook elke asielzoeker heeft een uniek eigen verhaal. Over anders kijken gesproken. Vind je het leuk om over hun verleden, heden en toekomstdromen te lezen? Hun foto’s te zien?

 

Expositie ‘Dit is mijn verhaal’:

Duur: 14 november t/m 21 december 2013,

Presentatie magazine: donderdag 14 november, 19.30 uur

Plaats: in de Cantina van Cultuurhuis Doorn

Adres: Kerkplein 2,3941 HV Doorn

 

 

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.