De man die zijn hoed braadde (2)

Een verrassend begin leidt tot verrassende verhalen. En als je vier mensen dezelfde beginzin geeft, worden er vier nieuwe werelden geschapen. We kijken natuurlijk allemaal net iets anders. Een sterk staaltje Schrijfgroep tentoongesteld… wordt vervolgd.

Terwijl een man zijn hoed stond te braden, dacht hij eraan hoe zijn moeder altijd de hoed van zijn vader braadde en hoe oma de hoed van opa braadde…

 

Anders schrijven volgens Korine

 

Wat houdt hij toch van deze familietradities. Al geeft het te denken dat zijn voorouders niet ouder dan 50 zijn geworden. Misschien werd het toch tijd om de frituurolie te vervangen door uierzalf. Dit om de gezondheid te bevorderen en de zaken zuiver te houden, want daar houdt hij zo van. Een zuivere koeienaangelegenheid dus. Duidelijkheid, hokjes. Alsjeblieft geen kruisbestuivingen. Kijk eens goed om je heen, zeg, en zie al die monstertjes van kinderen, die zijn voortgekomen uit mensen die hun ego huwden en beeldbuizen die hun BN’ers bevruchtten. De wereld op z’n kop. Nee, hem niet gezien. Een koe op z’n hoofd is wat hem betreft het toppunt, verder is zijn leven tamelijk saai.

Hij is geboren in een familie van parttime vegetariërs, die al generaties lang een koeienfokkerij bestiert. Parttime, omdat ze een uitzondering maken voor gebraden hoed. Ze zijn goed voor hun koeien en de koe die goed is voor hen, krijgt een twee leven in hun huis of op hun lijf. Zo gaan ze niet alleen met koeien om overigens, ook met mensen. Zijn haar heeft bijvoorbeeld al lang geleden afscheid genomen van zijn hoofd, maar omdat hij het haar van zijn vader na diens dood ritueel heeft afgeschoren, net zoals zijn vader bij zijn opa had gedaan, ziet zijn kapsel eruit als iets dat in de beste families voorkomt. Frituurolie vermengd met hoed is het toupettenplaksel bij uitstek is, veel beter nog dan het gebruikelijke koeiensnot. Maar uierzalf is vast beter voor zijn hoofdhuid, dat er de laatste tijd zo rood en misschien zelfs beschimmeld uitziet. Genoeg gekletst, de hoed brandt bijna aan. Een scheutje lieveheersbeestjespis erover en zijn ontbijt is klaar. Hij kan niet wachten op de lunch.       

Over auto’s en geluksvogels

 

Wat een wonderlijke samenloop van omstandigheden: schrijf ik deze dagen over beestjes, auto’s en alles wat ermee samenhangt, maak ik vandaag weer een merkwaardig auto-avontuur mee.

13 minuten voordat ik een oude vriend zou ontmoeten, kom ik tot de ontdekking dat mijn autosleutel niet op de geijkte plaatsen ligt. Uiteindelijk, al even over tijd, besluit ik de fiets te pakken om een dorp verder te geraken. Middelblonde haren zegt bij vertrek nog gekscherend: de sleutel zit vast in de auto…

 

Gratis af te halen

Echt niet, denk ik. Voor de zekerheid kijk ik toch even als ik mijn trouwe vehikel passeer en verhip: de sleutel steekt nog in het slot! Op vrijdagmiddag heb ik de auto voor het laatst gebruikt. Beladen met boodschappen heb ik ongetwijfeld de deur met m’n voet dichtgedaan en… ben ik vergeten de sleutel uit het slot te halen. Vier dagen lang stond mijn belegen auto langs de stoep geparkeerd. Allerlei mensen zijn erlangs gelopen en gefietst, onder wie ik. Het bordje ‘Gratis af te halen’ ontbrak er nog net aan. Niemand heeft het opgemerkt! Of misschien wel, maar evengoed geen ambitie gehad om ermee naar de noorderzon te vertrekken.

 

Wat leef ik toch in een eerlijke buurt, wat een betrouwbaar volk! Wat een geluksvogel ben ik. Kom ik toch onbedoeld weer uit op auto’s en beestjes. Merkwaardig! (Ik zal voortaan niet meer zoveel uitroeptekens gebruiken, al vind ik dit aantal bij zo’n mate van verwondering weer toelaatbaar).

 

 

 

Beestjes en auto’s

 

beestjes en auto's

 

Deze vegetariër heeft gek genoeg iets met beestjes. En met auto’s. En soms iets met auto’s én beestjes. Een tijd terug reden we in vredige toestand over een provinciale weg. Tot zich opeens een geel (!) lieveheersbeestje aandiende op het hoofd van oudste blonde haren. ‘Weet je wel dat deze giftig zijn?’, zei middelblonde haren.

“Nee, dat wist ik niet”, kwam ik tussen-drieën, “maar ik weet wel dat ze plassen als ze bang worden, dus wees SSStttiiilll allemaal! Als toonbeeld van kalmte, pakte ik mijn rijbewijs uit mijn tas, draaide me in een onmogelijke hoek en manoeuvreerde het lieveheersbeestje naar het zwarte leer. Vervolgens drukte ik koelbloedig mijn raam een stukje open en stak mijn rijbewijs met geel beestje naar buiten…

En zoef… als Alibaba op z’n vliegende tapijt verkozen beide het luchtruim.

90 kilometer per uur is best een aardig tempo. Geen wonder dat ik de macht over beide zaken verloor. Verloofde raakte lichtelijk ontstemd. Terwijl hij in mijn ogen een gat in de lucht mocht springen dat ik er zelf niet achteraan geslingerd werd met alle gevolgen van dien. We keerden om, parkeerden de auto op de parallelweg, controleerden het kinderslot en vingen onze zoektocht aan. Na 5 minuten en veel voorbij razende auto’s vond hij mijn rijbewijs in zijn zwarte leren jasje. Ik dacht echt zeker te weten dat ik een plasvlekje zag, daar rechtsonder.

Wordt vervolgd… (weet nog niet hoe ik anders kan kijken naar beestjes. Leuk project voor deze week).

 

Meedoen aan dit 365 dagen project?

Lees meer op pagina 2 [Lees meer…]

Andere kijk op rommel

Schoolwerkjes, schoenen, tassen, post, kranten, niet teruggezette etenswaren, verdwaalde memo’s, snoeppapiertjes, handschoenen (ja, nog steeds!), borstels, zalfjes, vitaminepillen, tennisrackets, sokken… Ik lijk een onaf latend gevecht te leveren tegen de rommel in ons huis. Herken je dit? Heb ik de ene ruimte schoongeveegd, is de andere ruimte een toonbeeld van …..

 

creativiteit.

 

creatieve mensen hebben geen rommel, maar ideeen!

Er staat IETS tussen ons in

 beeldscherm

 

 

Vaak hebben we het gezellig

Oudste blonde haren (11) en ik

Eten we samen,

kletsen we wat,

doen we een spelletje

of kijken we TV.

 

Maar steeds vaker

heb ik het gevoel

dat er IETS tussen ons in staat.

 

IETS

Een eenogig monster

altijd geduldig en beschikbaar

met een fantastisch bereik

en een wereld aan mogelijkheden.

 

IETS

dat zowel hard- als software verenigt

en een fantastisch geheugen heeft

een digitale duizendpoot

die over supermagnetische gaven beschikt.

 

Bouwen, gamen, skypen

niets gaat boven IETS

 

‘Kom je eten?’

‘Je IETS-tijd is voorbij voor vandaag’

 

Hallo! Contact!

 

Krijg de IETSitus

 

 

Meedoen aan dit 365 dagen project?

Ik zie dit 365 dagen project als oefening in verwondering, verbinding en dankbaarheid. Als manier om te spelen, uit te dagen, geïnspireerd te worden. Spreekt je dit aan? Deel dan jouw open blikken via reageer, bovenaan een post of stuur een mail naar info@bijzondereverhalen.nl .

Meedoen kan zowel in woord als in beeld. Door een elfje, rondeel, haiku, ander gedichtje of verhaaltje te schrijven bijvoorbeeld, door een foto in te sturen of door een tekening te maken. En wil je schrijfinspiratie? In deze blog deel ik ook geregeld schrijfoefeningen. 

 

Abonneren

Wil je een bericht ontvangen als er een nieuwe blog is gepost? Schrijf je dan in via de onderste kolom aan de rechterkant.