Warme woorden schrijven in de koude herfst

 

Het is herfst

maar ’t voelt als winter

tijd om naar binnen te keren

warme woorden te schrijven

zonnige zinnen te sprokkelen

en gekke gedichtjes te stoken

 

 

Je bent de komende weken van harte welkom om je schrijfvuur aan te wakkeren in het Schrijftheater.

Dinsdagavond 24 september start de nieuwe Schrijfgroep,

woensdagochtend 25 de cursus ‘Verhalen over mijn leven’,

zaterdag 28 september vindt de eendaagse workshop ‘Portret van mijn vader’ plaats

en op 12 oktober volgt: Portret van mijn moeder.

 

 

Schrijfproeverij

Afgelopen week heeft het Schrijftheater de streekkrant gehaald. Ik mocht vertellen wat schrijven met/voor je kan doen. Het stelt je in staat om verbinding te maken met datgene waarover je schrijft en in je leeft en dat ervaar ik als heel waardevol. Zeker in onze drukke levens, waar de tijd voorbij lijkt te razen als een Formule 1-auto. Wil je ook eens aan den lijve ondervinden wat schrijven met je doet? Morgenavond 10 september geef ik een Schrijfproeverij, waarin je kunt kennismaken met het creatieve, reflectieve en autobiografische schrijven. De komende weken starten bovendien allerlei cursussen en workshops in Het Schrijftheater. Meer lezen over het nazomerprogramma?

 

Het Shrijftheater in de Krant

Schrijfgroepvreugde

En zij schreven aan het water

en zij speelden op papier

en zij zwierden met hun pen

hoi-hoi-hoi!- riepen ze ge-vier.

 

Schrijfrgoepen aan het water...

 

 

‘Neem je winterjas mee,’ had ik de Schrijfgroepers enkele dagen ervoor gemaild, want zoals beloofd gingen we deze laatste Schrijfgroepbijeenkomst voor de zomervakantie schrijven op locatie. Al maanden had ik de stenen tafel aan het water in Wijk bij Duurstede op mijn harde en zachte schrijf. Wonder boven wonder troffen we de warmste dag van de grillige maand juni en hadden we zelfs geen vestje nodig toen het al donker begon te worden. Het was er heerlijk schrijven en flaneren. We volgden een deel van de poezieroute, waarbij de in beeld gehouwen gedichten ons inspireerden en de aanleiding vormden voor allerlei schrijfopdrachten.  

Zittend op de stadswal begonnen we, onze benen bungelend over de muur en auto’s vol met jonge mannen die rondjes om ons reden… voor ons… dachten we… wisten we zeker…

Daarna liepen we het stadje in en schreven we op het bankje naast de kerk over de rol van tijd in ons bestaan. En tot onze verontwaardiging werden we uitgelachen door jonge meisjes… geen twijfel over mogelijk.

‘Wacht maar tot jullie 40+ zijn’, riepen we nog. ‘En je jezelf opeens terugvindt op een bankje met medeveertigplussers en dat het toppunt vindt van een leuke avond… 

Bij het Leuterbankje van Toon Hermans werden we gefotografeerd door vriendelijke voorbijgangers… echt waar (op ons verzoek :)). En ondanks/dankzij al deze opwinding van buitenaf schreven we dat het een lieve lust was. Uiteindelijk stond de stenen tafel geduldig op ons te wachten op deze mooie zomeravond. Picknickkleed erop, lollie erbij om in de stemming te komen voor de laatste opdracht, want voordat we ons waagden aan ons afsluitwijntje en afsluitwatertje schreven we eerst een á la Nijntje-gedicht.

“Wat ziet dit er gezellig uit!”, zei een medeveertigplusser, die langsliep met haar hond. “Ik wens jullie nog een heel fijne avond!” 

En dat is gelukt, geen twijfel over mogelijk!

 

Nieuwe Schrijfgroep

Op 3 september gaat de Schrijfgroep verder. We beginnen waar we geëindigd zijn: op die mooie schrijfplek aan het water. Nieuwe deelnemers zijn van harte welkom.

 

Schrijfgroepschrijfsels

Wil je lezen wat de deelnemers die bewuste avond hebben geschreven? Klik hier.

Die man die zijn hoed braadde (3)

Een verrassend begin leidt tot verrassende verhalen. En als je vier mensen dezelfde beginzin geeft, worden er vier nieuwe werelden geschapen. Vandaag de ‘derde wereld’. We kijken natuurlijk allemaal net iets anders. Een sterk staaltje Schrijfgroep tentoongesteld… wordt vervolgd.

Terwijl een man zijn hoed stond te braden, dacht hij eraan hoe zijn moeder altijd de hoed van zijn vader braadde en hoe oma de hoed van opa braadde…

 

Anders schrijven volgens Schrijfgroeper Corina

 

Het water loopt in mijn mond. Niet te versmaden, zo’n afgedragen stoffen hoofdbedekking, smakend naar muffe mottenballen.

Harig… is dat de voering of zijn die van mij uit de tijd dat ik nog haar had?

Nog even wat extra boter en sudderen met die hap. Wel lullig dat ik geen vrouw heb die dit voor mij kan doen… Mijn moeder deed dat wel altijd voor mijn vader. En ik mocht er nooit van proeven!

En dan mijn oma, die deed het toen opa dood was. Liever opeten dan de pijnlijke herinnering…

Nu is het onze beurt:

Het was een feest om je te dragen,

een nog groter feest om je op te knagen!

 

De man die zijn hoed braadde (2)

Een verrassend begin leidt tot verrassende verhalen. En als je vier mensen dezelfde beginzin geeft, worden er vier nieuwe werelden geschapen. We kijken natuurlijk allemaal net iets anders. Een sterk staaltje Schrijfgroep tentoongesteld… wordt vervolgd.

Terwijl een man zijn hoed stond te braden, dacht hij eraan hoe zijn moeder altijd de hoed van zijn vader braadde en hoe oma de hoed van opa braadde…

 

Anders schrijven volgens Korine

 

Wat houdt hij toch van deze familietradities. Al geeft het te denken dat zijn voorouders niet ouder dan 50 zijn geworden. Misschien werd het toch tijd om de frituurolie te vervangen door uierzalf. Dit om de gezondheid te bevorderen en de zaken zuiver te houden, want daar houdt hij zo van. Een zuivere koeienaangelegenheid dus. Duidelijkheid, hokjes. Alsjeblieft geen kruisbestuivingen. Kijk eens goed om je heen, zeg, en zie al die monstertjes van kinderen, die zijn voortgekomen uit mensen die hun ego huwden en beeldbuizen die hun BN’ers bevruchtten. De wereld op z’n kop. Nee, hem niet gezien. Een koe op z’n hoofd is wat hem betreft het toppunt, verder is zijn leven tamelijk saai.

Hij is geboren in een familie van parttime vegetariërs, die al generaties lang een koeienfokkerij bestiert. Parttime, omdat ze een uitzondering maken voor gebraden hoed. Ze zijn goed voor hun koeien en de koe die goed is voor hen, krijgt een twee leven in hun huis of op hun lijf. Zo gaan ze niet alleen met koeien om overigens, ook met mensen. Zijn haar heeft bijvoorbeeld al lang geleden afscheid genomen van zijn hoofd, maar omdat hij het haar van zijn vader na diens dood ritueel heeft afgeschoren, net zoals zijn vader bij zijn opa had gedaan, ziet zijn kapsel eruit als iets dat in de beste families voorkomt. Frituurolie vermengd met hoed is het toupettenplaksel bij uitstek is, veel beter nog dan het gebruikelijke koeiensnot. Maar uierzalf is vast beter voor zijn hoofdhuid, dat er de laatste tijd zo rood en misschien zelfs beschimmeld uitziet. Genoeg gekletst, de hoed brandt bijna aan. Een scheutje lieveheersbeestjespis erover en zijn ontbijt is klaar. Hij kan niet wachten op de lunch.