Wij zijn een kunstwerk!

Kunstenaarsuitje in Atelier300c

 

Afgelopen weekend ging de Schrijfgroep op ‘werkbezoek’ bij Atelier300c in Amersfoort. Wat een feest was het: één die zich woord voor woord en veeg voor veeg opbouwde. Van stil genieten tot gedeelde vreugde. Een avond waarop het anders kijken als een dominosteen voortrolde en de creatieve sappen onze cellen vulden. Schrijven is genieten, schilderen is genieten! Alles wat je met liefde en aandacht doet, is genieten. ’t Is echt. Op vrijdag 10 januari van 10.00 tot 14.30 uur organiseren Atelier300c en Bijzondere Verhalen deze workshop voor een ieder die nieuwe, creatieve verbindingen wil leggen. Maar dit terzijde.

De conclusie van deze avond: wij zijn een kunstwerk!

Dit vraagt om een elfje.

elfje 

Kunstenaarsafspraakje

Voeden van

de scheppende bron

Jezelf ontmoeten in een

schilderij

 

Schrijfoefening

Dit was de eerste opdracht: maak een lijstje van 20 mogelijke functies van een kwast. Laat je fantasie de vrije loop.

Kies nu een functie uit, die met je aan de slag wil. Die vraagt om een verhaal. Maak eventueel een cluster van verhaal ingrediënten om je fantasie te prikkelen. Schrijf in 7 minuten je tekst.

 

Dit stukje maakte Schrijfgroeper van het eerste uur Cristel:

 

Het is niet makkelijk om als kwast geboren te worden. De kans om het hoogst haalbare op kwastniveau te bereiken -het brengen tot erotische kietelkwast- is niet zo groot. Dat is me dan ook niet gelukt. Mijn start was sowieso al slecht. Ik werd vrijwel direct ingezet om poep uit geribbelde schoenzolen te peuteren. Zo vies, stinkend en denigrerend goor. Zowel mijn harige hoofdje als mijn puntige eindje moesten er keer op keer aan geloven. Maar oh, wat had ik dat werk graag nog jarenlang gedaan….nu wetend dat dat nooit meer mogelijk zal zijn…nu ik als openhaardhout bijna opgebrand ben. Ik voel nog slechts een klein stukje smeulend houten lijf; mijn mooie kwastharen vatten langzaamaan vlam.

Mijn laatste gevoel en hoop is dat dit in vuur en vlam staan dicht bij de erotische kietelervaring in de buurt komt….

 

De kunst … van het schrijven

Op vrijdag 10 januari van 10.00 tot 14.30 uur organiseer ik samen met Atelier300c een nieuw kunstenaarsuitstapje. Deze is toegankelijk voor iedereen. Inclusief lekkere lunch. Binnenkort volgt hierover meer informatie. 

 

Zomerheimwee

Het zonnetje op m’n bol: wat verlang ik hiernaar. Alhoewel ik de schoonheid van de vier seizoenen kan zien, heb ik met de overgang van de zomer naar de herfst de meeste moeite. Daarom blik ik graag even terug op onze Franse vakantie en neem ik vandaag op deze manier een glimp van de zomer mee : ). Wat lag ik daar lekker op m’n ligbed, omringd door geluiden van zwemplezier en de muziek van de natuur.  

 

 

Haiku over de Franse zomer

 

Kom maar te voorschijn

Ik hoor je, maar zie je niet

Krekelig raak ik

 

Focussen

Meditatie, op naar een rustige geest

 

Vanavond weer op les geweest. Het devies: nog meer oefenen thuis. Een woordgedicht over focussen, overigens een speelse manier om tot de essentie van iets te komen.

 

F    focussen op een punt

O    oefening baart nog geen hogere kunst

C    centreren die aandacht, hup

U    uitwaaien doet mijn onrustige geest echter

S    spinningles voor mijn gedachten

S    steeds weer terug naar dat ene punt edoch

E    en graag zonder er een oordeel over te hebben

N    noch enig verlangen naar een andere situatie

 

 

Meedoen aan dit 365 dagen project?

 

Ik zie dit 365 dagen project als oefening in verwondering, verbinding en dankbaarheid. Als manier om te spelen, uit te dagen, geïnspireerd te worden. Spreekt je dit aan? Deel dan jouw open blikken via reageer, bovenaan een post of stuur een mail naar info@bijzondereverhalen.nl .

Meedoen kan zowel in woord als in beeld. Door een elfje, rondeel, haiku, ander gedichtje of verhaaltje te schrijven bijvoorbeeld, door een foto in te sturen of door een tekening te maken. En heb je behoefte aan schrijfinspiratie? In deze blog deel ik ook geregeld schrijfoefeningen. 

Anders kijken naar hondenpoep

Hoera, drie dagen hondenpoep op onze stoep!

 

Hoera! Van al die huizen, opritten, bomen, hagen en heggen, die hond en baas hadden kunnen kiezen, hebben beide drie dagen op rij precies ons stoepje gekozen. Nou, ons… feitelijk is de stoep van de gemeente, maar toch voelen deze tegels als de onze, omdat wij precies deze gebruiken om de straat op te fietsen of over te steken. Dank voor zoveel eer, wat fijn dat mijn aantrekkingskracht na al die jaren nog bestaat, wat prachtig dat ik ook vandaag weer mijn kleine bijdrage aan deze samenleving kan leveren door drollen te vangen van een ander. Van een hond. Voor wie iemand anders de verantwoordelijkheid draagt.

Boven alles is het fijn voor deze behoeftige ander met hond of behoeftige hond met ander, dat ik geweldloosheid betracht. Als ik namelijk een neanderthaler was geweest had ik deze gulle medeschepsels onder het maanlicht opgewacht met mijn favoriete knots om ze terug te bonjouren naar het stenen tijdperk. Maar zoals het een goede anderskijker betaamt, zorg ik voor die andere blik, een met liefde en mildheid.

En daarom nogmaals, leve deze ferme keutels, deze daad van gezonde scheppingskracht! Leve het baasje bovendien, dat zo trots is op deze bolussen dat hij dit aan ons wil laten zien. Dit is wat je noemt deelgenot. Hijzelf heeft vast van die laffe plofpoep, waar nog geen bolus van te draaien valt. Nee, daarom snap ik goed dat u juist fier bent op uw viervoetige kind. Deze reden gaat op voor het eerste hoopje. Die tweede keer dat u precies op ons stoepje (nee, ik weet het, het is technisch gezien niet ons stoepje) stopte, had u al de hele dag geen tijd gehad om iets met het hondje te doen en haalden jullie het bos niet, dat maar liefst 1 minuut verderop begint. Geeft niets, hoor. Ik weet hoe het is om een goed gevulde agenda te hebben. Zo een die dichtgetimmerd is met gezin, werk en andere ge-zinnige dingen. Zo’n agenda die nauwelijks ruimte laat voor spontane buurtacties als het SCHOONVEGEN van mijn stoepje. Maar voor u sta ik graag tien minuten op, zodat mijn kinderen en al die andere onschuldige kindjes uit onze straat hun dure schoentjes niet bezoedelen!

En gisteravond, het derde hoopje, ja, toen had u er zo de balen van. U werkt al zo hard, zet zich al zo in voor de mens in het algemeen en uw buurt in het bijzonder. De geringe tijd die u heeft, besteedt u aan uw vrouw en kinderen. Tja, en dan is er nog de hond, op wiens uitwerpselen u weliswaar trots bent, maar die u eigenlijk nooit had willen hebben. Vrouw en kinderen hebben u jarenlang de oren van de kop gezeurd en na die ene romantische nacht bent u overstag gegaan. Maar nu is daar de harde realiteit, want wie kan er elke avond op uit? Uw gezin moet daar namelijk echt niet aan denken. Dus daar gaat u door weer en wind. ‘Laat iedereen toch lekker de schijt krijgen’, denkt u. En daarom laat u het zakje dat uw vrouw u steeds meegeeft in uw jas zitten. Want zeg nou zelf, zo’n plastic gevalletje is heel slecht voor het milieu. En een echte vent loopt toch niet met een dampend zakje in zijn ene hand en een riem in z’n andere.

Nee, ik begrijp u heel goed. U behoeft zuiver medeleven. U heeft het zwaar. De verantwoordelijkheid van alles en iedereen drukt op u. Daar kunt u de uitwerpselen van uw viervoeter niet ook nog bij hebben.

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA 

Boos

Een eigenwijs rondeel. Waarom ook niet.

 

icoontjes boosheid

 

 

Ik ben boos

en loop tegen de muren van mijn donkere kamer

waar zit ook al weer de nooduitgang?

boos ben ik

ach, komt u eigenlijk maar binnen, hare boosheid

en warempel, overal springen lichten aan

Ik zit tegen de muren van mijn donkere kamer

En voel me eigenlijk niet meer boos